Rex Cadaver
Só a noite é o paraíso: dormen os homes. Os soños abren las xanelas e lámbense as feridas nas praias e nas beiras dos ríos. Os soños cantan coa gorxa xeada. Como esclavos, fan tocar os tambores. 'Blues', de Manuel Rivas Este vaise i aquel vaise, e todos, todos se van. Galicia, sin homes quedas que te poidan traballar. Tés, en cambio, orfos e orfas e campos de soledad, e nais que non teñen fillos e fillos que non ten pais. E tés corazóns que sufren longas ausencias mortás, viudas de vivos e mortos que ninguén consolará. '¡Pra a Habana!' de Rosalía de Castro Falemos de tí e min xa que vivimos. Tí i eu nos ventos e nos solsticios. Tí i eu nos bosques e nos ríos. Tí i eu, historia de corpos nidios. Tí i eu, saudade de álbores íntimos. Tí i eu sin tempo polo tempo que imos. Tí i eu cantando, chorando e rindo. in 'Longa noite de pedra' de Celso Emilio Ferreiro Chove en Santiago meu doce amor. Cam...